.:.گل وحشی.:.

 

هر روز خاطره ها را ورق بزن ،

 

یادی ز من بکن ،

 

من سطر آخرم ،

 

یک نقطه ،

 

یک سکوت....!

.

 

 

 

کوچه ها !

 

خونه ها !

 

تمومه عاشقا رفتن از اینجا.

 

یه غربت مونده و من تنهای تنها .

 

یه غربت از جنس سفر...

 

یه جاده ی تاریک و دور ...

 

منی که پرسه میزنم...

 

تو تاریکی به سوی نور...

 

سرگردونم وای

 

سرگردونم..!!!

 

شب تو سکوت کوچه ها..

 

به ساز دل زخمه زدم.

 

با این که همراهی نبود ...

 

تا آخرین لحظه زدم.

 

شب از ترانه پر شد و ،

 

من از هوای عاشقی!

 

نشد که از اینجا برم

 

حتی واسه دقایقی....!!

 

 

 

 

دوان دوان خود را در میان واژه ها جای دادم

 

فکر میکردم به همین سادگیست

 

همانند همه بودن

 

همانند همه شدن

 

حال که در سطر اولم در تلاشم برای

 

رسیدن به سطر آخر

 

و رسیدن به همسایگیه نقطه

 

چرا اینگونه است !؟

 

نمیدانم!؟

 

شاید من همان علامت سوالم

 

شاید هم تعجب!؟

 

باز هم نمیدانم

 

پس

.

 

چيده شده توسط...همونی که شکست... در 88/02/14 زمان 23:18 موضوع | لینک ثابت

 

 

واسه ما فرقی نداره ،

 

هر جا باشیم شب نشینیم،

 

دلخوشیم به این که شاید،

 

سحر و یروز ببینیم!

 

 

 

 

اینجا را خیابانی بلند تصور کن،

 

 در هر قدم همسایه ای داشته باشی، چه خوب چه بد همه به تو سر بزنند،

 

یادت کنند و همیشه تو را به منزل خود دعوت کند!

 

من هم یکی از همان همسایه ها هستم،

 

که هر بار کسی را به خانه ام دعوت کردم آمده و دستم را رد نکرده،

 

اگر این قدر این خانه ام بد بود این همه همسایۀ قدیمی نداشتم!

 

مدتیست چند همسایه از نوشتنم شکایت می کنند،

 

و در لابه لای نوشته هایم بهانه ای را جستجو میکنند،

 

همسایۀ عزیز : با توام...!!

 

که هنوز سوالاتت بی جواب مانده، اینجا به دنبال چیزی نباش! 

 

در میان این لغات مرا نمی یابی،من گمم! 

 

بیهوده مرا در میان معنای این واژه ها جستجو مکن، 

 

من به دنبال عشق و محبت از کسی نیستم،

 

منتظر نیستم کسی پیدا شود و دوستم داشته باشد،

 

من در جستجوی خویشم که همه گمم کردند!

 

من همان برگم که با طوفانه قبلی راهی شد، من هنوز هم نیستم،

 

در این واژه ها از من سخنی زده نشده، 

 

هر چه هست احساسه لحظات بد و خوبی  بود که گذشت و تمام شد، 

 

همیشه گفتم، اینجا خانۀ آرامش من است، 

 

خانه ای که هر وقت غصه ها هجوم می آورند  

 

برای دقایقی برای به آرامش رسیدن به اینجا پناه می آورم! 

 

اینجا آنچنان که تاریک نشان می دهد ،تاریک هم نیست! 

 

هر خانه ای برای خود روزنه نوری دارد، 

 

 اینجا هم هنوز آسمانه  شبش بی ستاره نیست! 

 

مشکل بی ستارگی نیست ،مشکل جستجوی یک ستاره ست، 

 

 که رسم نورانی بودن را بلد باشد! 

 

وسعت زیبایی  و بزرگی شبم را نمی توانی حدس بزنی! 

 

هر که هر کجا رسید از دردهایش گفت، خنده ام می گیرد، 

 

من هم از دردهایم گفتم، جالب اینجاست ، 

 

که هر که آمد بخاطر ذکر دردهایم مرا محاکمه می کند؟! 

 

از من و نوشته های غمگین و سیاهی و موزیک آرام اینجا گله مکن، 

 

اینجا خانۀ من است،و این جا را آنگونه که دوست دارم و 

 

با هر چه دوست دارم مزین میکنم! پس از نوشته ها شکایت نکن! 

 

از مرگ که میگویم ناامیدم می پنداری،اما نمی دانی

 

مرا از این رفتن ترسی نیست!

 

و می دانم اگر عزیز کسی باشم و تمام شوم ، و او با عزیزی دیگر

 

 آغاز میگردد،

 

و با زمان من و یادم کم کم از عرصۀ خاطراتش پاک میشویم! 

 

به یاد داشته باش که زمان بهترین پاک کن است!

 

خیال خود را به حرفهای من گمراه مکن، 

 

اینجا هر چیزی گفتنی بود در همان شرایط گفته شد! 

 

دلیل این نیست که من هنوز هم، همانند پیش شکسته باشم! 

 

در این خزان من رفیق بادم، من فرزند خزانم، 

 

زادۀ این فصل سرده نارنجی! و من زخمها از غصه ها داشتم، 

 

گرچه کسی بر زخمهایم مرحم نشد،  

 

خود بر آن ها مرحم نهادم! گذشتم و گذشت همۀ گذشته هایم! 

 

و تو نمی توانی حتی حدس بزنی این خزان زده چقدر خوش بین  

 

و دلشاد است! 

 

خزان بهاری را جستجو می کند که همیشه آواره  است،و در

جستجوست! 

 

مرا ببین که در هجومه لحظات هنوز پابرجام! 

 

با کوچ هر لحظه ،فصلی دیگر در من رخ میدهد! 

 

من آنقدر طولانی ام که نمی توانم آن را برایت خلاصه کنم!

 

هرچه بود را گفتم، چیزی برای گفتن ندارم! 

 

هنوز معنای حرفهایم را نمی فهمی!؟ 

 

می دانم، 

 

مهم نیست مخاطب عزیز ! 

 

لحظه ای دیگر ،  

 

خزانی دیگر 

 

این چند سطر را روزگار برایت معنا خواهد کرد!

 

 

 

 

چيده شده توسط...همونی که شکست... در 87/09/08 زمان 22:51 موضوع | لینک ثابت